අධි ෂ්ඨාන පාරමිතාව, n. duty or attainment of determination of will, a B. ordinance.

උප පාරමිතා, n. pl. B., secondary—not the highest—attainments. See දශඋපපාරමිතා.

උපේක්ෂා පාරමිතාව, n. B., attainment or observance of stoicism or perfect indifference to all things: see පාරමිතාව.

ක්‍ෂාන්ත පාරමිතාව, n. the attainment or observance of forbearance or impassiveness, stoicism, a B ordinance.

දශ·උප·පාරමිතා, n. pl. B., the ten secondary attainments: see පාරමිතාව.

දශ·උප·පාරමිතා, n. pl. B., the ten secondary attainments: see පාරමිතාව.

දශ·පාරමාර්‍ථ·පාරමිතා, n. pl. the ten highest පාරමිතා: see පාරමිතාව.

දශ·පාරමාර්‍ථ·පාරමිතා, n. pl. the ten highest පාරමිතා: see පාරමිතාව.

දශ·විධ·පාරමිතා, n. pl. the ten chief attainments: see පාරමිතා.

දශ·විධ·පාරමිතා, n. pl. the ten chief attainments: see පාරමිතා.

දස·පාරමිතා, දස·පෙරුමන්, n. pl. B., the ten attainments: see පාමිතාරව.

දාන·පාරමිතාව, n. fulfilment of the duty of almsgiving: see පාරමිතාව.

නිෂ්ක්‍රම·පාරමිතාව, n. observance of the duty of retirement from the world, asceticism, ගිහි ගේ අත්ඇර සිටීම, තාපසභාවය.

නුවණ·පෙරුම්, n. highest knowledge, attainment of knowledge, ඤාණ පාරමිතා.

නෛෂක්‍රම්‍ය·පාරමිතාව, n. the ordinance or observance of asceticism. Buddha is set forth as the great example in this respect, having forsaken all his royal luxuries and retired into solitude, where, after six years of religious austerities and meditation, he attained Buddhahood. See නිෂක්‍රමපාරමිතාව.