අ විශේෂ, a. not special or characteristic, undistinguishing, not differing, ordinary: see අවිශිෂ්ට.

අ විශේෂය, n. a non-characteristic, what does not differ, සාමාන්‍ය එකක්.

අ විශේෂිත, a. unmarked, uncharacterised, undistinguished, විශේෂ ලකුණක් නැති, සාමාන්‍ය.

අංග ලක්ෂණය, n. personal beauty, රූපලක්ෂණය; bodily characteristic.

අනු ව්‍යඦන, n. pl. (අනු secondary), minor marks or characteristics (see අශීත්‍යනුව්‍යඦන).

අශිත්‍යනු ව්‍යඤජන, n. pl. (අශිති අනු)the eighty minor characteristics of Buddha, as, well-shaped fingers &c., කුඩා ලක්ෂණ අසූව.

අසූ ව්‍යජන ලක්ෂණ, n. pl. (ව්‍යජන characteristic): see අශීත්‍යනුව්‍යඤජන.

උප ලක්ෂණය, n. helping or minor indication or characteristic: as a synecdoche when a part is put for the whole or a quality for the substance.

උප ලක්ෂිත, a. marked by, characterised or distinguished by, possessed of, යුක්ත.

උපාධිය, n. virtuous reflection; disguise, වේ ශය; title, නම, පටබැඳිනම; characteristic, විශේෂගුණය.

කාල විශේෂය, n. special time, characteristic of the time.

තත්‍වාකාර, n. according with the reality, characteristic, realistic.

තත්‍වාකාරයෙන්, ad. according to reality, characteristically.

ත්‍රි·වර්‍ග, n. pl. three kinds (of anything); sp. three objects that are pursued: love, duty and wealth; three conditions or states: progress, stationariness and decline; three characters: purity, ignorance and wickedness.

ති·ලකුණු, n. pl. E. of 4 ත්‍රි ලක්‍ෂණ: the three signs or characteristics of every සත්‍වයා or living being, viz. impermanency, sorrow and unreality.