අ, n. The first letter of the Alphabet. It varies bightly in pronunciation, depending sometimes on the meaning or derivation and sometimes on the consonants with which it is combined. It is (1) the clear, distinct sound obtained by shortening ආ ah; (2) the sound of a in negative or miracle. In initial syllables the sound is generally the first of these; the second arises from the dropping of the voice in the unaccented syllables. It is written only when it is the initial letter of a word, but is pronounced after every consonant to which no other vowel is attached, or where it is not suppressed by the sign ්, as කරනවා, karanavā, the final vowel අ, which is long, alone being written;කරන් karan, the vowel අ after න being suppressed by the sign ්.

අ කීකරු, a. disobedient, insubordinate.

අ කීකරුකම, n. disobedience, insubordination.

අ කීකරුවා, n. mas. disobedient or insubordinate person.

අ ඥාන ගෝචර, a. accordant with folly, suitable for or accepted by the ignorant, foolish.

අ ප්‍රති නාථ, a. lordless, independent; fig. peerless. E. S.

අ ප්‍රධාන, a. subordinate, secondary, ප්‍රධාන නොවන.

අ ප්‍රධානකම, අ ප්‍රධානත්වය, n. subordinateness &c. ප්‍රධාන නැතිකම.

අ ප්‍රධානකරනවා, v. t. to subordinate, make secondary.

අ ප්‍රධානියා, n. subordinate, underling, ප්‍රධාන නොවී සිටින්නා.

අ ප්‍රභූත්වය, n. (අ priv., ප්‍රභූත්වය lordship): see අප්‍ර ධානකම.

අ මුඛ්‍ය, a. not chief, inferior, subordinate, ප්‍රධාන නොවන, යටත්.

අ මුඛ්‍යතාව, n. inferiority, subordinateness, අප්‍රධානකම.

අ වස, අ වසඟ, a. not subject, වසඟනැති; insubmissive, insubordinate, යටත්නොවන.

අ ව්‍යය, අ ව්‍යය ශබ්දය, n. gram. an indeclinable word.