උප නිෂද්, n. theological part of the Shastras.

දේව·ධම්·ධරයා, දේව·ධර්‍ම·ශාස්ත්‍ර·ඥයා, n. theologian, theologist.

දේව·ධර්‍ම, දේව·ධර්‍ම·ශාස්ත්‍ර, a. theologic.

දේව·ධර්‍ම·ශාස්ත්‍රය, n. divinity, theology, bibliology.

දේව·ධර්‍මාචාර්‍ය්‍ය, a. (·ආචා:), clerical, theologic.

දේව·ධර්‍මාචාර්‍ය්‍යයා, n. theologist, doctor of divinity, clergyman.

දේව·ධර්‍මානුක්‍රමය, n. system of theology.

නෛගමය, n. guiding, directing, මගපෙන්වීම; road, මග; an Upanishad or theological part of the Vedas.

පුරාණය, n. One of a class of H. sacred and poetical works, which are said to have been compiled or composed by the poet ව්‍යාස. Of these there are eighteen, with eighteen supplementary works called Upa Purana, උප පුරාණ. They treat of the creation, destruction and renovation of worlds, the genealogy and achievements of gods and heroes, the reigns of the Man us and the transactions of their descendants. These works constitute the H. theology, and are much studied.

වේදාන්තය, n. (වේද, අන්තය end, sum or substance), purport or theological part of the Vedas, found in the numerous portions of the Vedas called උපනිෂද්, which teach monotheistic worship.

ශ්‍රැතවන්ත, a. lit. imbued with what has been heard, viz. well-instructed in religion or theology, (දේව)ධර්‍මය උගත්.

ශ්‍රැති·ශාස්ත්‍රය, n. (ශ්‍රැති Vedas), Vedic science, viz. sacred science, theology, (දේව)ධර්‍ම ශාස්ත්‍ර ය, වේදශාස්ත්‍රය.