අ, n. The first letter of the Alphabet. It varies bightly in pronunciation, depending sometimes on the meaning or derivation and sometimes on the consonants with which it is combined. It is (1) the clear, distinct sound obtained by shortening ආ ah; (2) the sound of a in negative or miracle. In initial syllables the sound is generally the first of these; the second arises from the dropping of the voice in the unaccented syllables. It is written only when it is the initial letter of a word, but is pronounced after every consonant to which no other vowel is attached, or where it is not suppressed by the sign ්, as කරනවා, karanavā, the final vowel අ, which is long, alone being written;කරන් karan, the vowel අ after න being suppressed by the sign ්.

අ කර්‍ණ, a. earless, deaf, බිහිරි; regardless, නො සැලකිලි.

අ කර්‍ණයා, n. mas. deaf person, බිහිරා.

අ කුසල, n. demerit; misfortune or affliction. as the result of demerit in a former existence, අවාසනාව.

අ පත්‍ර, a. leafless, කොළනැති; wingless, apterous, පියාපත් නැති.

අ පලාප, a. (පලාප chaff), not useless, useful, නිසරු නොවන, ප්‍රයෝජනවත්.

අ ප්‍රත්‍යය, a. causeless, හේතුවක් නැති; without affix, ප්‍රත්‍යයක් නැති; the affix අ,අ යන ප්‍රත්‍යය.

අ ප්‍රත්‍යාඛ්‍යෙය, a. (අ priv., ප්‍රති against, ආ ඛ්‍යෙය affirmable), not to be denied or refuted, undeniable, irrefutable, නැතැයි කිය නොහැකිවූ (කාරණ).

අ ප්‍රසන්නකරනවා, v. t. to displease, affront, offend.

අ පීඩිත, a. untroubled. unafflicted, පීඩිතනුවූ.

අ බාව, n. fearlessness, confidence, භයනැතිකම; safety.

අ මනාපකරනවා, v. t. to displease, affront, offend.

අ මිත්‍ර, a. unfriendly, disaffected, adverse, විපක්ෂ, එදිරිකාර.

අ සුබය, n. affliction, sorrow, සුබ or ශුබ නැති කම, දුක.

අ හිත, a. unfriendly, disaffected, hostile, මිත්‍ර නැති, විපක්ෂ, සතුරු.