අ, n. The first letter of the Alphabet. It varies bightly in pronunciation, depending sometimes on the meaning or derivation and sometimes on the consonants with which it is combined. It is (1) the clear, distinct sound obtained by shortening ආ ah; (2) the sound of a in negative or miracle. In initial syllables the sound is generally the first of these; the second arises from the dropping of the voice in the unaccented syllables. It is written only when it is the initial letter of a word, but is pronounced after every consonant to which no other vowel is attached, or where it is not suppressed by the sign ්, as කරනවා, karanavā, the final vowel අ, which is long, alone being written;කරන් karan, the vowel අ after න being suppressed by the sign ්.

අ නත්, a. (අන් අත්), E. of අනර්‍ථ: meaningless &c.

අ සන්දිගධාර්‍ථ, a. (අර්‍ථ meaning), not of doubtful meaning, unequivocal, අර්‍ථයෙන් අනුමානනැති.

අ සාර්‍ථක, a. profitless, vain, empty, නිෂ්ඵල, නිරර්‍ථක; meaningless, තේරුමක්—අර්‍ථයක්—නැති.

අත, n. E. of අර්‍ථය: meaning, තේරුම; wealth. ධන; of ආත්ම: spirit; self,තමාම; body, ශරී රය; of අස්ත: west, බටඉර: of අන්ත: end, limit, කෙළවර, සීමාව.

අත්, n. pl. of අත fr. හස්ත: hands, arms. For other derivations and meanings, see අත.

අනර්‍ථ, a. (අත් අර්‍ථ), unmeaning, තේරුමක් නැති; injurious, අනදරවූ, vain, useless, හිස්, නිෂ්‍ප්‍ර යෝජන.

අන්වර්‍ථ, a (අනු අර්‍ථ), accordant with the meaning, අර්‍ථයට එකඟ.

අනු රුත්, a. E of අන්වර්‍ථ: accordant with the meaning, අර්‍ථයට එකඟ.

අපාථි, a. (අප priv. or away, අර්‍ථ use), unmeaning, incoherent, useless, නිරර්‍ථක.

අපාර්‍ථය, n. what is unmeaning &c., නිරර්‍ථකදේ.

අභ්‍යන්තරාර්‍ථය, n. (අර්‍ථය), inner or real meaning, the spirit or import, ඇතුළු or සැබෑවූ අභිප්‍රාව.

අභි ධේයය, n. the named or mentioned thing, සදහන්වූ එක; significance, meaning, තේරුම.

අභිප්‍රාය, අභිප්‍රාව, n. meaning, purport. තේරුම; intention, අදහස.

අර්‍ථ නිරුක්තිය, n. explanation of the derivation and meaning, glossary: see අර්‍ථකථාව.