අ, n. The first letter of the Alphabet. It varies bightly in pronunciation, depending sometimes on the meaning or derivation and sometimes on the consonants with which it is combined. It is (1) the clear, distinct sound obtained by shortening ආ ah; (2) the sound of a in negative or miracle. In initial syllables the sound is generally the first of these; the second arises from the dropping of the voice in the unaccented syllables. It is written only when it is the initial letter of a word, but is pronounced after every consonant to which no other vowel is attached, or where it is not suppressed by the sign ්, as කරනවා, karanavā, the final vowel අ, which is long, alone being written;කරන් karan, the vowel අ after න being suppressed by the sign ්.

අ කරණීය, a. that ought not to be done, improper, අකටයුතු: impracticable, කළනොහැ කිවූ.

අ කර්‍තව්‍යය, n. what ought not to be done, impropriety, අකටයුතු‍ දේ‍.

අ කර්‍මණ්‍ය, a. not to be done, improper, අකටයුතු; inactive, dormant. See අකර්‍මක.

අ කර්‍මණ්‍යය, අකර්‍මණ්‍යතාව, n. impropriety; passivity, dormancy; අකර්‍මකතාව.

අ කල, අ කල්, a. untimely, unseasonable, අකාල; improper, අයුතු.

අ කල් පලිතය, අ කාල පලිතය, n. untimely or premature greyness of the hair.

අ කල්‍ය කාරක, a. producing disease, morbific, රෝග උපදවන.

අ කළමනාව, n. what is not to be done, impropriety, නොකට යුතු දේ.

අ කාර්‍ය්‍ය, a. that ought not to be done, improper, අකටයුතු.

අ කාර්‍ය්‍ය චින්තක, a. incautious, thoughtless, imprudent, අනුවණ, අප්‍රවේසම්.

අ කාර්‍ය්‍යය, n. improper act, impropriety, අයුතු ක්‍රියාව.

අ කැප, a. not dedicated, unconsecrated, improper, කැපනැති.

අ කිරිය, n. (අ priv., කිරිය deed), resultlessness, impracticalness.

අ කීර්‍තතිය, n. dispraise, disgrace, infamy, අපකීර්‍තතිය.