අ සත්‍ය භාෂක, a. speaking untruth, mendacious, බොරුකාර.

අ සත්‍ය වාදි, a. or n. untruthful, lying, ‍බොරු කියන; liar, ‍බොරුකියන්නා, අසත්‍යවාදියා.

අ සත්‍ය වාදිකම, n. untruthfulness, falsehood, බොරුකීම, බොරුකාරකම.

අනෘතය, n. untruth, falsehood, බොරුව.

අර්‍ථ තත්වය, n. the reality, the real state or fact or truth, ඇත්ත.

ඇත්ත, n. fact, reality, the truth.

කූටය, n. peak or pinnacle, මුදුන; fraud, untruth, වංචාව, බොරුව; jugglery, ‍විජ්ජාව.

චතුරාර්‍ය්‍ය·සත්‍ය, n. pl. the four higher or chief truths, viz, that existence involves suffering, the cause of suffering, Nirvāna or extinction of suffering, the way to the extinction of suffering.

චතුස්‍සත්‍ය, n. pl. the four truths: see චතුරාර්‍ය්‍ය සත්‍ය.

දුඃඛ·නිරෝධ·සත්‍යය, n. B., the truth or doctrine of the extinction of sorrow, which extinction takes place on the attainment of Nirvāna. See චතුරාර්‍ය්‍යසත්‍ය.

දුඃඛ·සත්‍යය, n. B., the first of the four chief truths, viz. the truth or doctrine of sorrow—that sorrow is inevitable in all states of existence, and can only cease on the attainment of Nirvāna.

දුඃඛ·සමුදය, n. B., the second of the four chief truths: the cause of sorrow, viz. that it arises from desire or wish.

නැත්ත, n. that which is not, non-entity, untruth, the opposite of ඇත්ත.

නි·රෝධ·සත්‍යය, n. the truth or doctrine of final emancipation through the extermination of ක්ලේශ or the passions. It is one of the four chief doctrines of Buddhism.

බොරුකාර, a. untruthful, mendacious, lying.